adsız özlem..

çöküyor üstüme karanlık..bu gece de.
eziyor beni sanki..
yokluğundan fırsat bilerek,
içimdeki aşk'ı bastırmak istercesine..
yakıyor canımı..
hissedilmemesi imkansız..
sormuyor bile bana..
sadece akıtıyor gözyaşımı.
gözlerden akan her bir damla,
sanki canımı acıtırmışcasına,
sensizliğin intikamını alırcasına..
esip geçiyordu..
bitmedi..!!biz hala buradayız dercesine..
acıtıyor canımı sensizlik..
bazen bir nefesimde,
bazen dalıp gittiğim yokluğunda..
söylesene, ben sen olmuşken..
neden bukadar canım acıyor.?
gözlerimi kapadığımda,
kısa süre de olsa beynime,kalbime kazınmış bir tebessüm.
sanki kalp biliyordu ilk ve son olacağını..o gidişin.
insan her nefes alışında,
bir özlem duyduğunu hisseder mi?
göğüs kafesi daraldığında, o iyi mi acaba diye söylenir mi?
ben her nefes alışımda,
her kalp atışında,bir yanım eksikken..
özlem dolu bir hayatın adımlarında ilerlerken..
sus..
içimde ki bu aşk'a sus..demekten..
yoruldum artık,
evet özlem buysa, özledim..
hemde çok özledim..
tarifi olmayan,belirsiz,acaba ne dediğim
bu durumların adı özlemse..
evet özledim..
ben sensizliğe haykırırken..
sen içimde ki aşk'la bir kez daha,
yalnızlığımda bu soğuk oda da,bu karanlığımda..
tek başıma olan bu kalp'te,
seninle özlem doluyken..
diyebileceğim;
artık sadece sus kalbim, ama içinden söyle aşk'ını,
sen yalnızlığınla kal..
demekten başka bir yol yok bu şehirde..
şimdi yine susma vakti.