..seninle..

Gözyaşlarım akarken gizler geceye karşı..
sen! bu sessizlikte yanımdayken hayalinle..
utanır bakamaz bile..
susar,içinde saklar çığlıklarını..
derin bi nefesinde tutar herşeyi..
sensizliği..tüm gerçekliğiyle..
hayallerine saklar,masallarını başlar anlatmaya yine..
günün ışığından kaçan,yalnızlığıyla geceye sığınan,
ürkek bir kalbin çaresizce susmasından başlar..
masalının sonunu getiremez her seferinde..
bilir çünkü hayal ettiği mutluluklarının bir sonu olmadığını.
ister ki bu sonun kahramanının istediği şekilde bitirmesini,
ister ki bu sonun bir başlangıç olmasını..
döner geceye ve bakar gökyüzüne..
sonsuzluğa dalıp giderken kurar yine hayallerini..
binlerce yıldız arasından bulur yine dengini..
der ona 'yalnızım yine seninle dolu gecemde'..
derken akıtır gözyaşlarını..
bilir ya Tanrı ne utangaç biriyimdir,
saklar gözyaşlarımı gözyaşlarıyla..
akıtır geceye sonsuzluğunu..
düşürür pencerene bir damla,
bazen silersin izi kalır,
bazen sende bişeyler yazarsın ya..
belki bir isimde gizlidir,belki bir acı da..
bilir ya Tanrı ne özlem doludur,
bırakmaz bu kalbi tek başına..
seninle kaplar,sensizliği,sonsuzluğu..
gözyaşlarımda.
seninle saklar,geceye inat gözyaşımı.

..yasak..

Sen dolu mektuplarımdan,
seçtim yine bir tanesini..
okuyorum,yine gözyaşlarım ve ben..
yalnızız bu karanlık oda da..
her bir satırını okurken,
sen hayallerimde.
bir masal anlatmışım sana bu mektubumda..
günlerden bir sonhabar;
soğuk,sessiz bir gece..
esen sonhabarın rüzgarına kapılıp giderken ben..
başlamışım bir masal anlatmaya..
bir varmış,bir yokmuş derken..
devam etmişim mektubuma..
hayal işte.
ne beklersin ki,
gerçeklerden kaçan,külkedisinin..
kendince mutlu son yazması gibi..
başlamış yazmaya ilklerde.
daha sonra aynaya bakmış külkedisi..
elini kalbine koymuş,
kapamış ilk önce gözlerini..
derin bir nefes almış,
birden açmış gözlerini..
elini kalbinden,yani senin olduğun yerden,
çekipte silmemiş bile gözyaşını..
akıp gitmiş öylece,
ellerinin arasından.
susmuş yine külkedisi..
çünkü mahkum edilmiş..
onsuzluğa.
korkuyordu,ne vazgeçebiliyordu..
ne de savaşmaya gücü yetebiliyordu..
direnişi için hiçbir adım yoktu..
olmayacağını biliyordu da,
masalın sonunu okuyamıyorum, şuan
canım yanıyor..
acı ve gerçek derler ya,
öyle işte..
acı ve gerçek bir aşk bu bende ki..
sessizce susstum bu geceye de.
kalp yenik..
kalp çaresiz..kalp yasak aşk'a aşk' olmuşken..
sustu.

adsız özlem..

çöküyor üstüme karanlık..bu gece de.
eziyor beni sanki..
yokluğundan fırsat bilerek,
içimdeki aşk'ı bastırmak istercesine..
yakıyor canımı..
hissedilmemesi imkansız..
sormuyor bile bana..
sadece akıtıyor gözyaşımı.
gözlerden akan her bir damla,
sanki canımı acıtırmışcasına,
sensizliğin intikamını alırcasına..
esip geçiyordu..
bitmedi..!!biz hala buradayız dercesine..
acıtıyor canımı sensizlik..
bazen bir nefesimde,
bazen dalıp gittiğim yokluğunda..
söylesene, ben sen olmuşken..
neden bukadar canım acıyor.?
gözlerimi kapadığımda,
kısa süre de olsa beynime,kalbime kazınmış bir tebessüm.
sanki kalp biliyordu ilk ve son olacağını..o gidişin.
insan her nefes alışında,
bir özlem duyduğunu hisseder mi?
göğüs kafesi daraldığında, o iyi mi acaba diye söylenir mi?
ben her nefes alışımda,
her kalp atışında,bir yanım eksikken..
özlem dolu bir hayatın adımlarında ilerlerken..
sus..
içimde ki bu aşk'a sus..demekten..
yoruldum artık,
evet özlem buysa, özledim..
hemde çok özledim..
tarifi olmayan,belirsiz,acaba ne dediğim
bu durumların adı özlemse..
evet özledim..
ben sensizliğe haykırırken..
sen içimde ki aşk'la bir kez daha,
yalnızlığımda bu soğuk oda da,bu karanlığımda..
tek başıma olan bu kalp'te,
seninle özlem doluyken..
diyebileceğim;
artık sadece sus kalbim, ama içinden söyle aşk'ını,
sen yalnızlığınla kal..
demekten başka bir yol yok bu şehirde..
şimdi yine susma vakti.

dilek yıldızım..

Çevir gökyüzüne başını  benim için..
bu gece gülümseyen Ay'ın,
yanında duran minik bir yıldıza bak..
bir dileğimi gönderdim bu gece ona..
bakalım sana ne diyecek..

inanmadın dimi ona da..
biliyordum aslında,asla inanmayacağını..
biliyordum ama inanmıyordum.
nereye gidersem gideyim,
bu hayallerden..
bu umutlardan kolayca vazgeçmemi bekleme benden hayat.

hala yanımda Ay ve dilek yıldızım..
benimle birilkte yalnızlığımla beraber..
ne düşündüğümü ne hissettiğimi,
neler söylemek istediğimi,
akan gözyaşımı, neden sürekli gökyüzüne bakarken derin nefes aldığımı

sanki herşeyi birtek o biliyordu..
birtek beni anlayan oydu.
sanki beni en içten dinleyen,
ama elinden birşey gelmeyen tek sonsuzluk oydu..
kalbimin peşinde..her zaman o vardı..
sanki binlerce yıldız arasından sırf ona baktığımı biliyordu.

bazen gülümsüyor,bazen de görmüyor sanki ona baktığımı..
bazen herşey yoluna gircekmişcesine göz kırpardı..
evet derdim ona bakıp hep..
evet ben belki basit biriyim.
ama kalbim asla! derdim.
asla basite indirgemedim..
bunu kalbime yapamazdım dimi..derdim
bazen bakarken sana..
bir damla damlardı göz bebeklerime..birden..
soğuk istanbul sokaklarında..
anlardım o zaman senin de üzüldüğünü
elinden birşey gelmediğini..
bana sadece bu şekilde eşlik ettiğini düşünürdüm..
ve devam ederdim..akan gözyaşlarımla sana bakmaya..
Anladım ki bu aşk', asla ulaşamayacağım boşluka..
kazanmadan kaybetmişm..derdim.
yine de umudunu hiçbirzaman kaybetmeyenim.
ben senin yalnızlığımla,sarıp sarmaladığım
asla dönmeyeceğin sokaktayım..
soğuk,ıssız,sessizce..

Sen..hayallerim de..

Sert istanbul sokaklarında yine ben yalnız..
yüzüme vuran hoyrat,gözyaşlarımı gizleyen yağmurla beraberim..
her akan damlada,sanki bu rüzgar'dan bir tokat yercesine
canım yanardı..

ben her elimi gözüme götürdüğümde..
silerken gözyaşımı..gözlerimi kapardım,
sen hayalimde..
her nefes alışımda,sen..
sanki tüm hücrelerimde,
tüm benliğimde,
sen yer almaktaydın habersiz..

ne düşünüyorum ne yapıyorum bilmiyorum,
bu hayatta sadece nefes alıyorum..sanki
veda edemem bu aşk'a..
En güzel,en özel hislere sahip olurken
'Vazgeçmek kadar kolay bir yolu'  seçmemi bekleme benden hayat.
sadece alışıyorum,alışmak zorundayım,onsuzluğa..
hiç gelmeyeceğini bilmek zorundayım..
kendimi bu şekilde avutmakla oyalanıyorum işte..hepsi bu!

 artık güne her uyanışımda..
sen'le başlıyorum..ama öyle değil..
hergün mutlu olman için..
Tanrım'dan dilekler de bulunuyorum..
bu kalp seninleyken,sen mutlu olmalıydın..
en azından bu kadarı yeterliydi benim için..
gülüşün,içtenliğin,her daim seninle olmalıydı..
tabi arada mutsuzluklar da olmakta..
hayat, herzaman bize gülmeyeceğini çok iyi kanıtlamıştı.
ne bir vedaydı bu, ne de ayrılık..
sadece içimde sürdürüp giden,sonsuzluğun aşkıydı..
 kalp ve mantık??
ben bu ikisini katmadım hiçbir zaman..
her zaman en derinden hissettiğim..
kalbim..! kalbim ile yaşadım hislerimi..
sen de şimdi en derinliğimde kalbim'de..
sonsuzluğun bir adında yer almaktaydın..
bilmiyorum inanıyormuydu bunlara..
bu içimdeki tüm gerçekliğe..
hani derler ya biri beni konuşuyor,
kulağım çınladı..
hiç öyle bir durumda senin acaba dediğin anda..
ben yer alacakmıyım..
neyse bunların bir önemi yok artık..
hayatın akışına uymak zorunda olurken ben..
sen her zaman benim en derinimde..
hislerimde yer alacaksın..!!
sana diyemediğim,en güzel kelimem'de beliriceksin ansızın..
belki bir yerde,
belki bir şarkı da,belki bir kahve de..
belki bir cadde de..belki de yalnızlığında..
keşkelere yer vermedğim, bu kalp'te..
bu masal'da son bulacaksın..!!