..yanarken avuçlarım..

Yutkunamadığım bir ateş var boğazımda düğümlenen..
bakışlarımın ardına sakladığım bir yangın yeri var, kuytu köşe yerim..
sessizliğin içinde saklandığım ateş..
bir yutkunsam bilirim ki,alev alev yanar bu yürek..
bir yutkunsam bilirim ki gözyaşlarım körükler bu ateşi..
oysa ki sadece suskunum ben..
gözlerinin derinliğinde boğulmaya cesaretim olmayacak kadar ürkeğim.
çünkü bilirim yanan ateşe atlamanın bir yararı olmadığını..
adımlarımdan korkarım artık..
ateşe bile bile yürürken düşünmüyorum sanki olacakları..
kalbimin sesini dinlemek istemediğim,sessiz gecelerle boğuşuyorum..
Susmak,susturmak istiyorum içimdeki sesleri..
kendime itiraf etmek istemediğim gerçekleri..
durup durup düşünüyorum..
nasıl oldu? neden oldu diye..
ben anlamsız gecelerimde yalnızken..
senin mutluluğun acıtır oldu canımı..
işte bu yüzden suskunum ya,
işte bu yüzden sebepsiz,anlamsız cümlelerimle başbaşayım..
Bir SÖZ vermeliyim artık kendime..
bir daha bakmayacağım, beni alıp yok etmek isteyen gözlere..
yanan yüreğimin,gözlerinde eriyip bitmesine engel olacağım..
titreyen kalbim son bulmalı..
heyecanı biten,soluksuz hatta nefessiz kalmalı kalbim..
kalbim gözlerine mühürlenmesin..bakma.!
dokunma sözlerinle tenime..acıtma canımı gülüşlerinle..
kapattım şimdi gözlerimi..
derin ve sessiz bir uyku iyi gelecek bana..
tatlı rüyalar kalbime..sonsuz mutluluklar kalbine..

..Tanrı şahit..

o kadar çok inanıyorum ki bize..
bir gün tam anlamıyla biz olabileceğimize..
gözlerindeki tebessüme,gülüşündeki gizemli gamzene..
o kadar çok inanıyorum ki ellerine,sonsuzluğa..
Tanrı'nın sessizliğine..
o günün geleceğine..
gözlerinin,gözbebeklerimde yansıyacağına..
nefesinin,soğuk rüzgarlardan yüzümü ısıtacağına..
ben o kadar çok inanıyorum ki bu sessizliğe..
bu bekleyişe..bu sonsuzluğa..
aklıma her düştüğünde,gülümsediğim zamanlara..
sabırla beklediğim gecelerin bir gün bitişine..
o kadar çok inanıyorum ki,
Tanrı'nın kalbimi elleriyle sana vermesine..
o kadar çok inanıyorum ki,ona sımsıkı sarılacağım güne..
kendimi kandırmadığıma..
içten,gizemli gülüşlerimin adı olmana..
Bu sessizliğin son bulacağı güne,
umutsuzluğumun, tüm umutların taşıdığı bu kalbin içinde olmana..
seni sessiz bekleyişlerime..
aniden çıkıp geleceğin o güne o kadar çok inanıyorumki..
gözlerime baktığında,ardına bakmayacağına..
ben o kadar çok inanıyorum ki,
güneşin doğup içimizi ısıtacağı güne..
akan gözyaşlarımın içinde artık mutluluk gizleneceğine..
o kadar çok sorguluyorum ki Tanrı'yı..
her günümü ona seni anlatmakla geçirmekten..
bana o umutları verirken,senin geleceğin güne inandırmasını..
aşk dolu bu kalbin,varlığıyla imanıyla doldurmasına..
o kadar çok inanıyorum ki şimdi bize..
dualarımda sen oluşuna..ve bir gün,
o günün geleceğine o kadar inanıyorum ki..
bir tek o şahit bu duruma..
Bekle dedi..sabret,elin kalbinde inan..
ve bir gün,kalbi ellerinde inan dedi..
sustum ve gülümsedim O sonsuzluğun var oluşuna..
şimdi ben çok ama çok inanıyorum.
o günün bir gün geleceğine..

kalbimi kandırdığımda..

sonbahar'ın tadı değil damağımdaki..
yalnızlığın adı değil taşıdığım yüreğimdeki dert..
sessizliğin çağrısı değil belirsizleştiren beni..
avuntusuz bekleyişlerin sebebi değildi de neydi bende ki bu denli can yakan şey.
adını koyamadığım boşlukların arasında yapayalnızlığım neydi..
günlerdir öfkeliyim aslında yüreğime..
neden! hep neden sorularıyla..
kalbim,kalbim hep yarım kalanlarıyla..
derinliklerde hep izi kalmış yaralarıyla..
susturulmuş bir kalp,
düşlerin ortasında yapayalnız bırakılmış bir sonsuzluk..
kalbimi kandırdığımda ağlıyordum..
her defasında boş umutlara yelken açtığımda.
bazen kendimi suçluyorum..
aslında her defasında.
küçük bir çocuğun, kandığı mutluluk gibi sandığım için aşkı..
her seferinde sahte gülüşlerin arasında oluşuma..
bir yandan acıyorum kendime,
bu denli saf inanışların sonrasında..yarım kalan bir ben oluşuma..
üzülmüyorda değilim kalbime..
yalan yakan! sözlere inandığında..
hayallerin ardında uzanan ellerin yok oluşuna..
kimliği belirsiz bir kalbin peşinden koşuşturmasına..
bazen de inanıyorum işte..
her söylenen sözlere.
adı olmayan,ucuz bahanelerin arkasına sığınanlara..
bekliyorum bazen de..
kimsesiz kaldığında..kalbinin aslında hep benim yanımda olduğuna inanışını..
bekliyor muyum sahiden?
ya da kendimi mi inandırıyorum bu yalana?
ne düşünüyorum bilmiyorum..
kalbim ellerinde..
kalbim,tüm saflığıyla benliğinde..
sensiz,seni beklerken akan gözyaşımda..
tüm dinlediğim şarkılarda,kaçtığım yüzlerde..
gizlendiğim odalarda..karanlıklarda..
sonbahar'ın son yaprağında..
yağan yağmurun son damlasında..
esen rüzgarın savurduğu..sonsuzlukta.
boş bakışlarımda,gizemli sözcüklerimde..
belkide kalbim,senin nefesinde.
oysa kendimi kandırdığımda ağlıyordum.

..aşk'a sobe..

Gözlerine bakıp, ansızın kaçırmak her defasında..
Küçük, masum bir çocuğun isteksiz yaramazlıkları gibi ruhum..
Sana hep gelmek ister, ama cesaret edemez..
Belki de bekler bu kalbim sobelenmeyi..
Sessizliğin derinliğinde saklanmış ürkek benliğim..
Hazırım! gel bul beni dercesine..
Sessiz çığlığımla boğmak isterim bedenini.
Ruhuna işlerken Kalbim..
Teninde..tüm hücrelerinde yayılmak istercesine..
Çırpınır durur bu Kalbim..
Yeni bir umut gibi..yeni bir varoluş gibi..
Tıpkı birgün birbirmizi bulduğumuzda,
Saklanmaktan korkmadığımız anda,
Kalbin önüne geçmeden, teslim olmak gibi Aşk'a..

..rüzgâr henüz eserken..

Bir rüzgâr esse de,bu yürek talan olsa..
esip gürlese toza, dumana katsa..
sevdasız uçmaya çalışan bu kanatlarım,biraz güç bulsa..
Bir rüzgâr esse de bu yürek sen olsa..
aldığım nefesin, içinde kalan kısmı olsa..
sonra beni sana savursa..
alsa içine beni en derinine saklasa kalbin..
savunmasız, tüm benliğiyle seni içine çekmeye çalışan bu rüzgâra direnmesen..
kapılıp gitsek..belki ansızın duraklarız..derin bir nefes sonrasında..
yeniden sımsıkı rüzgârın savurganlığına kapılıp gideriz..
yapar mı dersin içimdeki rüzgâr sana karşıyken..
sen direnirken..
ben çaresiz esip dururken..kelimelerim seni oluştururken..
yapar mı dersin?
derin bir nefes sonrasında..
gözlerimi sana yumdum..yıldızların arasında..
bulman çok zor değil beni..rüzgar henüz eserken..

Sadece Sevdik ve gittik.!

Aşk'tı bu Tanrı'nın bize sunduğu sebepsizce..
İliklerime kadar hissettiğim,
Tüm hücrelerimize yayılan sen ve ben'dik..
Belki de birbirimizden habersizdik.
Ama Aşık'tık işte.
Zamana bırakınca çözülen bir buz gibiydik..
Yavaşça,acelemiz yoktu sadece zaman istedik Tanrı'dan..
Güzeldi bence,sadece hislerimiz gerçekti..
Ne dokunabildik,ne öpüp okşayabildik birbirimizi..
Sadece sevdik..Sorgusuz sualsiz,sevdik.
Durduk dahasın da akıp giden zamana sormadık hiç..
Biz neyiz,nerdeyiz ve niçin beraberiz.
Sonrasında mı..Hiç birşey olmadı.
Biz sadece kendimize konuştuk.
Hiç anlatmadık ki,içimizde ki, hayalimizde ki yaşadıklarımızı..
Sadece kendimiz büyüttük kalbimiz de farketmeden.
Sonra dönüp arkamızı gittik.
Yaşadığımız aşk'ı sorgulayamazken,giderken susmadık..!
Konuştuk,çığlıklarla boğuştuk belki de gözyaşlarımız durmadı..
Ama gittik artık,bittik.
Belki de sustuk ikimiz de,bize sunulan bu çaresizliğe..
Çünkü konuşmalarımız sessizlikten başka birşey değildi.
Giderken sen söyleyemediklerim içim de kaldı..
Belki de senin de söylediklerin canımı yaktı..
Neyse ki gittik..
Tanrı'nın bize sunduğu bu Aşk'ı terk ettik.
Ama sevdim.Sevdik.Seviyorum.
Biz sadece gittik,hepsi bu.

..düşlerin peşinde..

Tanrı'nın elleri saçlarımı okşarken,
dalarım  ansızın düşlere..
gözlerimi yavaşça kapatırken
ve süzülürken bir damla yaş..
hissederim!teninin sıcaklığını,örter ya üzerime..
işte o zaman üşümem ben.
sarılırım bütün gece hayallerime...
uyanmak istemem.
bilir misin ne tatlı gelir o uykular..
açmak istemem hiç gözlerimi,
sanki sonsuzluk ellerimde.
o sıcaklık,o derin acılar yüreğimde..
bilirim çünkü uyanınca herşey yine aynı olacak.
bu yüzden bazen küserim gecelerime..
kaçar sanki gölgemden,
kurmak istediğim düşlerimden..
ardına bile bakmayan gidişlerden..
oysa bilmez,bi dönse arkasını,
yalnızlıkla kaplı olan o yüreğiyle..
herşey kurulan düşte gerçek olsa.
sihrin tozundan biraz yutsa,
dalsa benimle aynı düşlere..
ve atsak adımı gerçeklere..
olur mu dersin?
olmaz dimi..?
tüm gerçeklerin yansıttığı acı..
sanırım artık hayallerimin başkahramanı.
sessiz,acımasız,olanaksız ve sanırım imkansız
ben hala düşlerin peşinde..

belki de..

Zaman durmuştu sanki bana inat.
sesler susmuş,sessizlik bürümüştü sanki dört bir yanımı..
bana her adımda yaklaşan biri vardı sanki,
kalbimi yerinden söken bakışların adıydı..
her köşeden gizlediğim,
her bir köşeden izlediğim biri vardı sanki.
korkmuyordum..
sadece ateşe bile bile yürüyordum.
gözlerini sahiplenircesine..
yürüyordum ateşe bi okadar da üşüyordum sanki.
kalabalık bir sessizlikti içimdeki,
suskunluğum,çaresizliğim..
geceye olan öfkemin tek adıydı.
bir ayna yansımıştı sanki kalbime,
seni bana yansıtan,
gözlerimi kırpmadan izlememe sebep olan,
her bakışımda içinde hüzünle dolu sen olan..
uzaklardan yankı yapan bir ses vardı sanki..
dinlemek istediğim,sesini duyamadığım.
adını koyamadığım bir boşluk vardı sanki,
her kapının açılışından kaçan bir gerçek vardı.
söyleyemediğim,gizleyemediğim,saklayamadığım bakışlar vardı..
kayboluşların,imkansızlıkların tek adıydı.
belki de,
sonsuzluğun,sönmüş umut ışığıydı.

..mesela..

sus,herşey içinde kalsın.
sık dişini,gerekirse yak canını cayır cayır..
savur içindekini kızgınlığını,öfkeni gene içine.
sus sus ki kalbin dışardan duymasın bu acıyı.
yut hepsini,bazen ağrılarını dindiren ilaç gibi,
bazen sonsuza uyumak istediğin bir yol gibi..
yeter ki sus..
akıt göz yaşını gerekirse izi kalsa bile,
bırak akıp gitsin dercesine ağla,yana yana kana kana ağlaa..
sonra derin bir nefes al..
belki izi kalmıştır ama tadı çoktan gitmiştir de mesela.
sus sessizliğe içindeki tüm benliğinle.!
sus arkanı dönüp gitmek istediğin gecelere..
yeter ki sus.

..seninle..

Gözyaşlarım akarken gizler geceye karşı..
sen! bu sessizlikte yanımdayken hayalinle..
utanır bakamaz bile..
susar,içinde saklar çığlıklarını..
derin bi nefesinde tutar herşeyi..
sensizliği..tüm gerçekliğiyle..
hayallerine saklar,masallarını başlar anlatmaya yine..
günün ışığından kaçan,yalnızlığıyla geceye sığınan,
ürkek bir kalbin çaresizce susmasından başlar..
masalının sonunu getiremez her seferinde..
bilir çünkü hayal ettiği mutluluklarının bir sonu olmadığını.
ister ki bu sonun kahramanının istediği şekilde bitirmesini,
ister ki bu sonun bir başlangıç olmasını..
döner geceye ve bakar gökyüzüne..
sonsuzluğa dalıp giderken kurar yine hayallerini..
binlerce yıldız arasından bulur yine dengini..
der ona 'yalnızım yine seninle dolu gecemde'..
derken akıtır gözyaşlarını..
bilir ya Tanrı ne utangaç biriyimdir,
saklar gözyaşlarımı gözyaşlarıyla..
akıtır geceye sonsuzluğunu..
düşürür pencerene bir damla,
bazen silersin izi kalır,
bazen sende bişeyler yazarsın ya..
belki bir isimde gizlidir,belki bir acı da..
bilir ya Tanrı ne özlem doludur,
bırakmaz bu kalbi tek başına..
seninle kaplar,sensizliği,sonsuzluğu..
gözyaşlarımda.
seninle saklar,geceye inat gözyaşımı.

..yasak..

Sen dolu mektuplarımdan,
seçtim yine bir tanesini..
okuyorum,yine gözyaşlarım ve ben..
yalnızız bu karanlık oda da..
her bir satırını okurken,
sen hayallerimde.
bir masal anlatmışım sana bu mektubumda..
günlerden bir sonhabar;
soğuk,sessiz bir gece..
esen sonhabarın rüzgarına kapılıp giderken ben..
başlamışım bir masal anlatmaya..
bir varmış,bir yokmuş derken..
devam etmişim mektubuma..
hayal işte.
ne beklersin ki,
gerçeklerden kaçan,külkedisinin..
kendince mutlu son yazması gibi..
başlamış yazmaya ilklerde.
daha sonra aynaya bakmış külkedisi..
elini kalbine koymuş,
kapamış ilk önce gözlerini..
derin bir nefes almış,
birden açmış gözlerini..
elini kalbinden,yani senin olduğun yerden,
çekipte silmemiş bile gözyaşını..
akıp gitmiş öylece,
ellerinin arasından.
susmuş yine külkedisi..
çünkü mahkum edilmiş..
onsuzluğa.
korkuyordu,ne vazgeçebiliyordu..
ne de savaşmaya gücü yetebiliyordu..
direnişi için hiçbir adım yoktu..
olmayacağını biliyordu da,
masalın sonunu okuyamıyorum, şuan
canım yanıyor..
acı ve gerçek derler ya,
öyle işte..
acı ve gerçek bir aşk bu bende ki..
sessizce susstum bu geceye de.
kalp yenik..
kalp çaresiz..kalp yasak aşk'a aşk' olmuşken..
sustu.

adsız özlem..

çöküyor üstüme karanlık..bu gece de.
eziyor beni sanki..
yokluğundan fırsat bilerek,
içimdeki aşk'ı bastırmak istercesine..
yakıyor canımı..
hissedilmemesi imkansız..
sormuyor bile bana..
sadece akıtıyor gözyaşımı.
gözlerden akan her bir damla,
sanki canımı acıtırmışcasına,
sensizliğin intikamını alırcasına..
esip geçiyordu..
bitmedi..!!biz hala buradayız dercesine..
acıtıyor canımı sensizlik..
bazen bir nefesimde,
bazen dalıp gittiğim yokluğunda..
söylesene, ben sen olmuşken..
neden bukadar canım acıyor.?
gözlerimi kapadığımda,
kısa süre de olsa beynime,kalbime kazınmış bir tebessüm.
sanki kalp biliyordu ilk ve son olacağını..o gidişin.
insan her nefes alışında,
bir özlem duyduğunu hisseder mi?
göğüs kafesi daraldığında, o iyi mi acaba diye söylenir mi?
ben her nefes alışımda,
her kalp atışında,bir yanım eksikken..
özlem dolu bir hayatın adımlarında ilerlerken..
sus..
içimde ki bu aşk'a sus..demekten..
yoruldum artık,
evet özlem buysa, özledim..
hemde çok özledim..
tarifi olmayan,belirsiz,acaba ne dediğim
bu durumların adı özlemse..
evet özledim..
ben sensizliğe haykırırken..
sen içimde ki aşk'la bir kez daha,
yalnızlığımda bu soğuk oda da,bu karanlığımda..
tek başıma olan bu kalp'te,
seninle özlem doluyken..
diyebileceğim;
artık sadece sus kalbim, ama içinden söyle aşk'ını,
sen yalnızlığınla kal..
demekten başka bir yol yok bu şehirde..
şimdi yine susma vakti.

dilek yıldızım..

Çevir gökyüzüne başını  benim için..
bu gece gülümseyen Ay'ın,
yanında duran minik bir yıldıza bak..
bir dileğimi gönderdim bu gece ona..
bakalım sana ne diyecek..

inanmadın dimi ona da..
biliyordum aslında,asla inanmayacağını..
biliyordum ama inanmıyordum.
nereye gidersem gideyim,
bu hayallerden..
bu umutlardan kolayca vazgeçmemi bekleme benden hayat.

hala yanımda Ay ve dilek yıldızım..
benimle birilkte yalnızlığımla beraber..
ne düşündüğümü ne hissettiğimi,
neler söylemek istediğimi,
akan gözyaşımı, neden sürekli gökyüzüne bakarken derin nefes aldığımı

sanki herşeyi birtek o biliyordu..
birtek beni anlayan oydu.
sanki beni en içten dinleyen,
ama elinden birşey gelmeyen tek sonsuzluk oydu..
kalbimin peşinde..her zaman o vardı..
sanki binlerce yıldız arasından sırf ona baktığımı biliyordu.

bazen gülümsüyor,bazen de görmüyor sanki ona baktığımı..
bazen herşey yoluna gircekmişcesine göz kırpardı..
evet derdim ona bakıp hep..
evet ben belki basit biriyim.
ama kalbim asla! derdim.
asla basite indirgemedim..
bunu kalbime yapamazdım dimi..derdim
bazen bakarken sana..
bir damla damlardı göz bebeklerime..birden..
soğuk istanbul sokaklarında..
anlardım o zaman senin de üzüldüğünü
elinden birşey gelmediğini..
bana sadece bu şekilde eşlik ettiğini düşünürdüm..
ve devam ederdim..akan gözyaşlarımla sana bakmaya..
Anladım ki bu aşk', asla ulaşamayacağım boşluka..
kazanmadan kaybetmişm..derdim.
yine de umudunu hiçbirzaman kaybetmeyenim.
ben senin yalnızlığımla,sarıp sarmaladığım
asla dönmeyeceğin sokaktayım..
soğuk,ıssız,sessizce..

Sen..hayallerim de..

Sert istanbul sokaklarında yine ben yalnız..
yüzüme vuran hoyrat,gözyaşlarımı gizleyen yağmurla beraberim..
her akan damlada,sanki bu rüzgar'dan bir tokat yercesine
canım yanardı..

ben her elimi gözüme götürdüğümde..
silerken gözyaşımı..gözlerimi kapardım,
sen hayalimde..
her nefes alışımda,sen..
sanki tüm hücrelerimde,
tüm benliğimde,
sen yer almaktaydın habersiz..

ne düşünüyorum ne yapıyorum bilmiyorum,
bu hayatta sadece nefes alıyorum..sanki
veda edemem bu aşk'a..
En güzel,en özel hislere sahip olurken
'Vazgeçmek kadar kolay bir yolu'  seçmemi bekleme benden hayat.
sadece alışıyorum,alışmak zorundayım,onsuzluğa..
hiç gelmeyeceğini bilmek zorundayım..
kendimi bu şekilde avutmakla oyalanıyorum işte..hepsi bu!

 artık güne her uyanışımda..
sen'le başlıyorum..ama öyle değil..
hergün mutlu olman için..
Tanrım'dan dilekler de bulunuyorum..
bu kalp seninleyken,sen mutlu olmalıydın..
en azından bu kadarı yeterliydi benim için..
gülüşün,içtenliğin,her daim seninle olmalıydı..
tabi arada mutsuzluklar da olmakta..
hayat, herzaman bize gülmeyeceğini çok iyi kanıtlamıştı.
ne bir vedaydı bu, ne de ayrılık..
sadece içimde sürdürüp giden,sonsuzluğun aşkıydı..
 kalp ve mantık??
ben bu ikisini katmadım hiçbir zaman..
her zaman en derinden hissettiğim..
kalbim..! kalbim ile yaşadım hislerimi..
sen de şimdi en derinliğimde kalbim'de..
sonsuzluğun bir adında yer almaktaydın..
bilmiyorum inanıyormuydu bunlara..
bu içimdeki tüm gerçekliğe..
hani derler ya biri beni konuşuyor,
kulağım çınladı..
hiç öyle bir durumda senin acaba dediğin anda..
ben yer alacakmıyım..
neyse bunların bir önemi yok artık..
hayatın akışına uymak zorunda olurken ben..
sen her zaman benim en derinimde..
hislerimde yer alacaksın..!!
sana diyemediğim,en güzel kelimem'de beliriceksin ansızın..
belki bir yerde,
belki bir şarkı da,belki bir kahve de..
belki bir cadde de..belki de yalnızlığında..
keşkelere yer vermedğim, bu kalp'te..
bu masal'da son bulacaksın..!!